Ne eski olsun şiir ne yeni… Bana eskimeyen sözler lâzım. Bugün eski denilen şiirde eskimeyen o kadar söz var ki! Bu yüzden ben onu eski değil, eskimeyen şiir olarak görüyorum. Zaten klâsiklerin hususiyeti budur. Her şeyi yıpratan zaman cellâdı onları öldüremez. Bâkî’nin dediği gibi: “Bâkî kalan bu kubbede bir hoş sadâ”dır. Her asrın okuyucusu böyle sözlerde kendi rûhunun mânâsını bulur. Her devir o sözleri yeniden okur; ona yeni duyuşlar, yeni anlamlar yükler. Bununla birlikte onların özü aynı kalır.  

   İşte eskimeyen sözlerden bazıları:

   —

   Gel gör beni aşk neyledi (Yunus Emre) 

   ***

   Ağlarım hatıra geldikçe gülüştüklerimiz (Şeyhülislâm Yahyâ)

   ***

   Cânımı isterse cânân minnet cânıma

   Bir can nedir ki fedâ etmeyeyim cânânıma  (Fuzûlî)

   ***

   Hep seninçündür benim dünyâ cefâsın çektiğim

   Yoksa ömrüm varı neylerim sensiz dünyâyı ben  (Bâkî)

   ***

   Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi

   Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi (Muhibbî  -Kanunî Sultan Süleyman- )

   ***

   Derdim nice bir sînede pinhân ederim ben

   Bir âh ile bu âlemi vîrân ederim ben (Nef’î)

   ***

   Su uyur düşman uyur hasta-i hicrân uyumaz (Şeyh Gâlib)

   ***

   Ayağın sakınarak basma aman sultânım

   Dökülen mey, kırılan şişe-i rindân olsun (Nedîm)

   ***

   Klâsik şiirimiz hakkında ileri geri konuşan nâdânların gözünü açması, yüreğinde bir kıvılcım tutuşturabilmesi dileğiyle… Ama önce önyargıları çöpe atmak gerek. Atomu parçalamaktan zor olsa da yapılamayacak iş değildir.

Tags: divan şiiri, Eskimeyen şiir, klâsik şiir