Eksik Ağıt
Bana böyle bülbül gibi âh etmek mi düşecekti! Baykuşlar gibi virânelerde gecelemek miydi nasibim! Ben ki ezel meclisinde içtiğim şarapla sarhoş gelmiştim bu dünyaya. Aşkı burada bulacağım sannıştım. Lâkin şimdi bakıyorum, herkeste heyecanını yitirmiş bir hâl: Gözler kör, kulaklar sağır, diller lâl… Kaç zaman daha bekleyeceğiz bestelemek için gönlümüzün en hassas yerinde yatan şarkıları. Her mısrâı aşk kokan şiirleri ne zaman dökeceğiz tekrar kâğıda. O kâğıt ki senelerdir o aşk kokan mürekkebe hasret. O kâğıt ki “printer”ların arasında sıkışıp kalmaktan bunalmış. O kâğıt ki bir zamanlar üzerine en güzel minyatürler çizilir, rengârenk süslemeler nakşedilirdi. Sen nerdesin ey kâğıt, mürekkebin aşk koktuğu bahar mevsimi nerde!
Kâğıt… Eksik kalır sana edeceğimiz her ağıt. Biz ki seni çok hoyrat kullandık. Sen önceden bulunması zordun, bir o kadar da kıymetliydin. Şimdi karalıyor atıyoruz. Ciğerini paralıyor, atıyoruz. Seni en hassas yerinden yaralıyor, atıyoruz. Üzerinde zırvaları sıralıyor, satıyoruz. Bilmem ki sana ne katıyoruz; bilmem ki söze ne katıyoruz. (Günümüzün hakîkî yazarlarını tenzih ederim)
Sözümüz, özümüzdür. Sözümüzü kaybetmişsek özümüzü kaybetmişizdir. Söyleyecek sözümüz yoksa, özümüz de kalmamış demektir.
Kâğıt, garip kâğıt… Sana armağanım olsun bu eksik ağıt.
Tags: ağıt, kâğıda ağıt, kâğıt, kâğıt ve ağıt, kâğıt ve mürekkep, kâğıt ve söz, söz, söze ağıt