11
Ağu

Hasretle Kalan Can

   Yazar: Fahri Kaplan   Kategori: Edebiyat

Edirne Mevlevîhânesi şeyhi Neşâtî’nin ayrılık hüznünü ve acısını anlattığı pek zarif bir beyti vardır. Hatta bu beyt ile başlayan şiir, baştan sona zerâfettir; hüzünden süzülen bir güzelliktir:

Gittin ammâ ki kodun hasret ile cânı bile
İstemem sensiz olan sohbet-i yârânı bile (Neşâtî)

Sevgili olmayınca, sevilenden ayrı düşünce dost sohbetinin bile tadı kalmadığı öyle içli ifade ediliyor ki, böylece bir araya gelen kelimeler âdeta canlanıyor da  bu acıyı okuyanın iç dünyasına aksettiriyor. Ve: “Ayrılık bir beyitte böyle halisçe ifade edilebilir.” dedirtiyor. Sondaki “bile”ler de bu hüzün sofrasının adeta tuzu biberi oluyor. Söyleyecek çok söz var belki ama bu şiir karşısında ne söylesem sanırım  hüzünlü ve mânâlı bir sükûtun yerini tutmayacak. Mevlâ, Neşâtî Dede’ye rahmet eyleye.

Fahi Kaplan

[email protected]

Bu Yazı 11th Ağustos 2015 Salı Saat 15:12 Edebiyat Kategorisine Yazıldı. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Lütfen Yorum Yaz

İsim
E-Posta Adresiniz
Websiteniz
Yorumunuz