Eskimeyen Sözler
Ne eski olsun şiir ne yeni… Bana eskimeyen sözler lâzım. Bugün eski denilen şiirde eskimeyen o kadar söz var ki! Bu yüzden ben onu eski değil, eskimeyen şiir olarak görüyorum. Zaten klâsiklerin hususiyeti budur. Her şeyi yıpratan zaman cellâdı onları öldüremez. Bâkî’nin dediği gibi: “Bâkî kalan bu kubbede bir hoş sadâ”dır. Her asrın okuyucusu böyle sözlerde kendi rûhunun mânâsını bulur. Her devir o sözleri yeniden okur; ona yeni duyuşlar, yeni anlamlar yükler. Bununla birlikte onların özü aynı kalır.
İşte eskimeyen sözlerden bazıları:
—
Gel gör beni aşk neyledi (Yunus Emre)
***
Ağlarım hatıra geldikçe gülüştüklerimiz (Şeyhülislâm Yahyâ)
***
Cânımı isterse cânân minnet cânıma
Bir can nedir ki fedâ etmeyeyim cânânıma (Fuzûlî)
***
Hep seninçündür benim dünyâ cefâsın çektiğim
Yoksa ömrüm varı neylerim sensiz dünyâyı ben (Bâkî)
***
Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi
Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi (Muhibbî -Kanunî Sultan Süleyman- )
***
Derdim nice bir sînede pinhân ederim ben
Bir âh ile bu âlemi vîrân ederim ben (Nef’î)
***
Su uyur düşman uyur hasta-i hicrân uyumaz (Şeyh Gâlib)
***
Ayağın sakınarak basma aman sultânım
Dökülen mey, kırılan şişe-i rindân olsun (Nedîm)
***
Klâsik şiirimiz hakkında ileri geri konuşan nâdânların gözünü açması, yüreğinde bir kıvılcım tutuşturabilmesi dileğiyle… Ama önce önyargıları çöpe atmak gerek. Atomu parçalamaktan zor olsa da yapılamayacak iş değildir.
Tags: divan şiiri, Eskimeyen şiir, klâsik şiir