Lâfistan

Yıllardır, yıllardır hayaller kurdum,
Seni anam gibi aradım durdum,
Ey benim sevgilim, ey Ana yurdum,
Nerde benim Ural-Altay dağlarım?
Akşam olur sabah olur ağlarım.

Gövden bir yerde başın bir yerde,
Aramıza inmiş bir demir perde,
Söyle Turan sen nerdesin, ben nerde?
Nerde benim yaslı Tanrı dağlarım?
Akşam olur sabah olur ağlarım     

   Bilmeyen var mıdır Kürşat’ın destanını, uzaydan bile görünen surları 40 kişiyle geçerek binlerce Çinliye kafa tutan Türk delikanlısını… ilk destanlarımız hep bu küçük adamlara karşı zaferlerimizle hayat bulmuş.      Biz büyük ecdadın çocuklarıyız, dünyanın heryerini gezmişiz gezerken de ailemizden bir parçayı orada bırakmışız. Bosna’da, Kosova’da Orta Asya’da olduğu gibi… Biz güçten düşüp kabuğumuza çekilince orada kalan soydaşlarımıza hep zulmedilmek istendi ama hepsinde karşı duran bir Türkiye vardı..  Ne yazık ki unutulmuş bir parçamız mevcuttu; DOĞU TÜRKİSTAN. Hep zulme uğradı, katliama uğradı ama hiç kimse hiçbir şey yapmadı. Soydaşımıza soydaşımız için yapılan zulmü yok saydık, görmezden geldik. Suskunluğumuzdan cesaret alanlar zulmü arttırdı. Yeter artık demenin zamanı gelmedi mi. bu işe birilerinin eğilip dur demesi gerek. Bölgede internet dahil tüm iletişim araçları yasaklanmış durumda, sessiz sedasız bir katliam dünyanın göz kapakları önünde gerçekleşirken birileri göz kapaklarını kaldırıp bu olanları görmeli ve gerekeni yapmalı.

Tags: çin zulmü, Doğan ÖZÇELİK, doğu türkistan, uygurlar