Yavuz Sultan Selim daha yavuz olmadan şehzade Selim iken yani; santranç oyununa merak salar ve bir hayli gelişme sağlar. Aynı dönemlerde de İran’da bu youn bir salgın gibi yayılmaktadır. Şehzade Selim işi gücü bırakıp çapulcu giyimiyle bir derviş şekline bürünerek tebdil-i kıyafet İran’a varır. bir handa oynamaya başlar oyunu önüne geleni devirir, bayağı da ün salar. Ünü bir süre sonra saraya Şah İsmail’e kadar gider.
şah bu ünlü satranç ustası derviş-i rum’ı duyunca çağırın bir de benle oynasın bakalım der.
Derviş Selim gelir ilk oyunda kısa bir sürede yenilir. Şah şaşırır bunca ünü yayılan derviş bu kadar acemice hatalar yapmaz vardır bunda bir iş düşüncesi ile bir oyun daha ister.
Şah İsmail’in oyun tarzını görmek için ilk oyunda bilerek yenilen Selim; ikinci oyunda çok kısa bir sürede Şah İsmail’i mat eder.
Şah İsmail sinirlenir:

- Bre Derviş! Hiç Şahlar mat edilir mi?

Yavuz da hemen cevabı yapıştırır:

-Şahların mat edilmeyeceği danışıklı dövüşünü bilseydim, elbette benim de tavrım ona göre olurdu.

Şah İsmail iyice sinirlenir bir tokat yapıştırır. fakat derviştir karşısındaki sonuçta yarım akıll bir gezgin… Bir kese altın verip yollanmasını emreder.

Şehzade Selim tam huzurdan çıkacakken işte bu beyiti söyler:

Sanma şâhım herkesi sen sadıkâne yâr olur
Herkesi sen dost mu sandın belki ol ağyâr olur
Sadıkâne belki ol cihanda serdâr olur
Yâr olur ağyâr olur serdâr olur dîdâr olur”

O tokatın acısını unutmamak için de kulağına o ünlü küpesini takar ki kulağına küpe olsun, hikayesinin buradan geldiği rivayet edilir.

Çaldıran Savaş’ı da bu öfkenin tezahürüdür der kimi kaynaklar. Hatta bu hikayeyi doğrulayacak şu ayrıntı da anlatılır:

Çaldıran Savaşı’ndan sonra silahdarı “padişahım böyle bir rivayet var siz gerekten şehzadelik döneminizde İran’a kadar geldiniz mi” diye sorar.

Selim uzaklardaki bir çınarı göstererek; “Silahdar ağa git şu agacın altını kaz ne bulursan senindir” der. Gösterilen ağacın altında çürümüş bir kadife kese ve iki avucu dolduracak derecede İran altını bulur.

Rivayetler için kesin denilemez ama bu dörtlüğün Yavuz Sultan Selîm Han’a ait olduğu kesindir.

İsteyen İskender Pala’ nın Şah ve Sultan romanını okuyarak gerçeği öğrenebilir..